Stan wyższej konieczności
Stan wyższej konieczności to sytuacja, w której ktoś poświęca mniejsze dobro, aby uratować większe – np. wyważa drzwi, żeby ugasić pożar w cudzym mieszkaniu.
Czym jest stan wyższej konieczności?
Stan wyższej konieczności to sytuacja, w której osoba poświęca jedno dobro prawne (np. cudze mienie), aby uratować inne, ważniejsze dobro (np. życie ludzkie). Działanie w stanie wyższej konieczności wyłącza odpowiedzialność karną.
Warunki
Aby powołać się na stan wyższej konieczności, muszą być spełnione warunki: istnieje bezpośrednie niebezpieczeństwo dla dobra chronionego prawem, niebezpieczeństwa nie można inaczej uniknąć, a poświęcone dobro jest mniejszej wartości niż dobro ratowane. Jeśli poświęcone dobro jest równej wartości – sprawca nie popełnia przestępstwa, ale może ponosić odpowiedzialność cywilną.
Stan wyższej konieczności a obrona konieczna
Kluczowa różnica: przy obronie koniecznej działamy przeciwko napastnikowi (źródłu zagrożenia). W stanie wyższej konieczności poświęcamy dobro osoby trzeciej, która nie jest źródłem niebezpieczeństwa – np. wyważamy cudze drzwi, żeby pomóc poszkodowanym w wypadku.
Ograniczenia
Na stan wyższej konieczności nie może powoływać się osoba, która ma szczególny obowiązek narażania się na niebezpieczeństwo – np. strażak, policjant, ratownik medyczny. Oni muszą działać mimo ryzyka dla siebie.
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz.U. z 2024 r. poz. 17)